
Porewit
Borewit, Porowit; łac. Poreuithus (Saxo), Puruvit (Knýtlinga saga)
Bóg Ranów z Rugii, czczony w grodzie Charenza obok Rugiewita i Porenuta. Saxo podaje tylko, że jego posąg miał pięć głów i nie miał broni. Duńczycy porąbali go w 1168 r., zaraz po zniszczeniu posągu Rugiewita. Nie znamy jego funkcji, mitów ani świąt.
Jak pewna jest ta wiedza
Potwierdzone w źródłach
Skąd o tym wiemy
Saxo Gramatyk, Gesta Danorum XIV (przełom XII i XIII w.), opis zdobycia Charenzy na Rugii w 1168 r.; Knýtlinga saga (XIII w.) powtarza tę wiadomość.
Co wierzono
Nie wiemy, za co go czczono. Imię łączy się zwykle z prasłowiańskim *pora, czyli „siła, napór”. Jacek Banaszkiewicz uważał Porewita i Porenuta za boskich bliźniaków, którzy uzupełniali główne bóstwo, Rugiewita. To hipoteza, nie przekaz źródeł.
Gdzie
Rugia, Niemcy (Ranowie, Słowianie połabscy)
Ciekawostka
Wszystko, co wiadomo o wyglądzie Porewita, mieści się w jednym zdaniu kroniki Saxo. Współczesne opisy przypisujące mu władzę nad lasem lub handlem to domysły późniejszych autorów.
Ślady do dziś
Pięciogłowy Porewit to jeden z ulubionych motywów współczesnych rzeźbiarzy na słowiańskich festiwalach. Grodzisko w Garz na Rugii, gdzie stał jego posąg, można zwiedzać. Kto chce zobaczyć, jak mogły wyglądać takie świątynie, znajdzie rekonstrukcję w skansenie Gross Raden w Meklemburgii.
Więcej: bogowie
Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.