
Podaga
Pogaga, Pogada (warianty zapisu); odczyt *Potęg (Łuczyński) jest hipotezą
Bóstwo Wagrów, którego posąg stał w świątyni w Płoni (dziś Plön w Szlezwiku-Holsztynie). Wspomina je tylko Helmold w XII w. Nie podał ani wyglądu, ani funkcji. Napisał jedynie, że jedni Słowianie stawiają posągi w świątyniach, jak Podaga w Płoni, a inni czczą bóstwa w lasach i gajach bez wizerunków.
Jak pewna jest ta wiedza
Potwierdzone w źródłach
Skąd o tym wiemy
Helmold z Bozowa, Kronika Słowian (Chronica Slavorum), XII w.; interpretacje: Aleksander Brückner, Leszek Moszyński, Michał Łuczyński.
Co wierzono
Nie wiadomo, czym się zajmowała ani czy była boginią, czy bogiem. Brückner uważał imię za nieczytelne. Leszek Moszyński i Michał Łuczyński odczytują je jako *Potęg, czyli „mocny, tęgi”. Inni badacze widzieli w nim zniekształconego Dadźboga.
Gdzie
Wagria, Połabie (dziś Szlezwik-Holsztyn, Niemcy)
Ciekawostka
Część dawnych autorów łączyła Podagę z Długoszową „Pogodą”, a jeden z nich nawet z imieniem Dagome z dokumentu Mieszka I. Dziś uważa się te powiązania za mało przekonujące.
Ślady do dziś
Płoń to dziś Plön, uzdrowiskowe miasteczko nad wielkim jeziorem w Szlezwiku-Holsztynie, z zamkiem z XVII wieku. Po słowiańskiej świątyni nie ma śladu, ale nazwy wielu tamtejszych wsi i jezior mają słowiańskie korzenie. Także samą nazwę Plön językoznawcy wywodzą od słowiańskiego słowa związanego z wodą, choć dokładna etymologia jest sporna.
Więcej: bogowie
Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.