
Jaryło
Jaryła, Jarila
Postać znana z obrzędów ludowych, a nie z kronik. Wiosną lub latem wybierano młodzieńca albo robiono kukłę nazywaną Jaryłą, którą potem żegnano, chowano lub topiono. Imię łączy się ze słowem „jary”, wiosenny. Uznanie go za starego boga jest hipotezą.
Jak pewna jest ta wiedza
Wierzenia ludowe
Skąd o tym wiemy
Zapisy etnograficzne z Rosji i Białorusi XVIII-XIX w.; potępienie „jaryłowych” zabaw przez biskupa Tichona z Woroneża w latach 60. XVIII w. Brak w kronikach średniowiecznych.
Co wierzono
Obrzęd miał sprzyjać urodzajowi i płodności. Na Białorusi zapisano zwyczaj, w którym dziewczyna lub chłopak w bieli, z wiankiem, jechał na białym koniu jako Jaryła.
Gdzie
Słowianie wschodni (Rosja, Białoruś)
Ciekawostka
Jedną z pierwszych pewnych wzmianek jest potępienie miejskiego święta Jaryły w Woroneżu przez biskupa Tichona w XVIII w., ponad 700 lat po chrzcie Rusi.
Ślady do dziś
Jaryło wraca dziś w wiosennych festynach na Białorusi i Ukrainie, gdzie pali się kukły i tańczy wokół ognia. W Polsce imię spotkasz w nazwach grup folkowych i w literaturze. Ślad tych obrzędów to też polskie słowo jary, czyli wiosenny, i dawne jare gody, czyli wiosenne święta, o których piszą etnografowie.
Więcej: bogowie
Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.