Wejdź do lasu
Jaryło, artystyczna wizja
ilustracja AI
Słowianie · Bogowie

Jaryło

Jaryła, Jarila

Wierzenia ludowe

Postać znana z obrzędów ludowych, a nie z kronik. Wiosną lub latem wybierano młodzieńca albo robiono kukłę nazywaną Jaryłą, którą potem żegnano, chowano lub topiono. Imię łączy się ze słowem „jary”, wiosenny. Uznanie go za starego boga jest hipotezą.

Jak pewna jest ta wiedza

Wierzenia ludowe

Skąd o tym wiemy

Zapisy etnograficzne z Rosji i Białorusi XVIII-XIX w.; potępienie „jaryłowych” zabaw przez biskupa Tichona z Woroneża w latach 60. XVIII w. Brak w kronikach średniowiecznych.

Co wierzono

Obrzęd miał sprzyjać urodzajowi i płodności. Na Białorusi zapisano zwyczaj, w którym dziewczyna lub chłopak w bieli, z wiankiem, jechał na białym koniu jako Jaryła.

Gdzie

Słowianie wschodni (Rosja, Białoruś)

Ciekawostka

Jedną z pierwszych pewnych wzmianek jest potępienie miejskiego święta Jaryły w Woroneżu przez biskupa Tichona w XVIII w., ponad 700 lat po chrzcie Rusi.

Ślady do dziś

Jaryło wraca dziś w wiosennych festynach na Białorusi i Ukrainie, gdzie pali się kukły i tańczy wokół ognia. W Polsce imię spotkasz w nazwach grup folkowych i w literaturze. Ślad tych obrzędów to też polskie słowo jary, czyli wiosenny, i dawne jare gody, czyli wiosenne święta, o których piszą etnografowie.

Więcej: bogowie

Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.

Zobacz w GrzyboMapscały katalog Słowian z pieczęciami pewności

Źródła