
Milarepa
ok. 1052–1135 · góry Tybetu i Nepalu
Z mściciela i czarownika stał się najsłynniejszym świętym Tybetu, który żył w jaskiniach o samej zupie z pokrzyw.
Postać historyczna.
Kim był
Milarepa urodził się w zamożnej rodzinie. Gdy ojciec zmarł, stryjostwo zagarnęło majątek, a matkę z dziećmi zrobiło służącymi. Matka namówiła syna, żeby nauczył się czarnej magii i się zemścił. Według jego biografii zawalił dom podczas wesela i zginęło trzydzieści pięć osób, a potem gradem zniszczył wiosce zbiory.
Przeraziło go to, co zrobił. Zaczął szukać nauczyciela, który pomoże mu oczyścić się z win. Trafił do Marpy, tłumacza i rolnika. Marpa przez lata kazał mu budować samemu kamienne wieże i burzyć je, i tak w kółko, nie ucząc go niczego. Milarepa był bliski rozpaczy. Dopiero potem Marpa uznał, że uczeń jest gotów.
Resztę życia Milarepa spędził jako pustelnik w jaskiniach Himalajów. Ubierał się tylko w bawełnianą szatę, nawet w śniegu. Śpiewał pieśni, w których uczył prostych ludzi, pasterzy i myśliwych.
Czego uczył
Każdy może się zmienić
Jeśli człowiek, który zabił tyle osób, mógł osiągnąć oświecenie, to nikt nie jest stracony.
Medytacja ważniejsza niż wiedza
Uczoność bez praktyki jest pusta. Lepiej siedzieć w jaskini i naprawdę poznać umysł, niż wiele wiedzieć o księgach.
Prostota
Nie potrzeba majątku ani wygód. Wystarczy to, co daje natura.
Śpiewaj prawdę
Uczył przez pieśni, które każdy mógł zapamiętać. Zebrano je w Stu tysiącach pieśni Milarepy.
Jego słowa
„Moja religia to żyć i umrzeć bez żalu.”
przypisywane Milarepie
„Kiedy patrzę w swój umysł, nie widzę nic, co mógłbym nazwać umysłem. To jest właśnie poznanie umysłu.”
Sto tysięcy pieśni Milarepy, w swobodnym przekładzie
Legendy i opowieści
Zielony od pokrzyw
Milarepa przez lata jadł w jaskini tylko zupę z pokrzyw, bo nic innego tam nie rosło. Jego skóra zrobiła się zielonkawa i dlatego na tybetańskich obrazach maluje się go z zielonym odcieniem. Kiedy myśliwi zajrzeli do jaskini, wzięli go za ducha.
Pieśń dla myśliwego
Pewnego dnia do jaskini Milarepy wbiegł ranny jeleń, a za nim pies myśliwski. Milarepa zaśpiewał im pieśń i oba zwierzęta położyły się obok siebie. Gdy przybiegł myśliwy, wściekły chciał go zastrzelić, ale strzała chybiła. Wysłuchał pieśni pustelnika, porzucił łuk i został jego uczniem.
To legendy i opowieści, nie relacje historyczne.
Co dodano później
Biografię Milarepy spisał dopiero w XV wieku jogin Tsangnjon Heruka, czyli prawie czterysta lat po jego śmierci, i dodał do niej wiele cudownych opowieści. Szkoła Kagju, która uważa Milarepę za jednego z ojców, rozrosła się później w potężne klasztory, choć sam Milarepa żył samotnie w jaskiniach.
Ciekawostka
Pokrzywa, którą jadł Milarepa, to ta sama roślina, która rośnie w naszych lasach. Zupa z młodych pokrzyw jest naprawdę pożywna, ma dużo żelaza i witaminy C. Więcej o niej w naszym Atlasie ziół.
Laozi
Czuang-tsy
Konfucjusz
Dalajlama XIV
Thich Nhat Hanh