
Malina właściwa
Rubus idaeus
Kolczasty półkrzew, który szybko zarasta zręby, polany i skraje lasów. Jego pędy żyją dwa lata: w pierwszym rosną, w drugim kwitną i owocują. Leśne maliny są drobniejsze, ale bardziej aromatyczne niż ogrodowe.
Jak rozpoznać
- Pędy wzniesione, pokryte drobnymi, szczecinkowatymi kolcami.
- Liście złożone z 3 do 7 listków, od spodu białawo owłosione.
- Kwiaty białe, drobne, zwisające.
- Owoce czerwone, złożone z wielu pestkowców, łatwo zdejmują się z dna kwiatowego.
Gdzie żyje
W całej Polsce, na zrębach, polanach, skrajach lasów i w górach.
Owoce i nasiona
Jadalne. Przed jedzeniem opłucz owoce zebrane w lesie.
Dawniej
Owoce na soki i konfitury; suszone owoce i liście w dawnym ziołolecznictwie.
Ciekawostka
Malina formalnie nie jest jagodą, tylko owocem zbiorowym złożonym z kilkudziesięciu małych pestkowców.
Z dawnych wierzeń
Według greckiej legendy maliny były początkowo białe. Nimfa Ida, opiekująca się małym Zeusem, ukłuła się o kolce, zbierając dla niego owoce, i jej krew zabarwiła je na czerwono. Stąd łacińska nazwa Rubus idaeus. Na wsi herbatę z liści malin pito dawniej przy przeziębieniu i w ostatnich tygodniach ciąży, a sok malinowy z herbatą to wciąż domowy sposób na gorączkę.