
Wrzos zwyczajny
Calluna vulgaris
Niska, zimozielona krzewinka, która późnym latem barwi bory i wrzosowiska na różowoliliowo. Rośnie zawsze na kwaśnych, ubogich glebach. Jest cenioną rośliną miododajną.
Jak rozpoznać
- Wysokość zwykle do 0,5 m, pędy cienkie, pokładające się.
- Liście bardzo drobne, 2,5 do 3,5 mm, igiełkowate, naprzeciwległe, gęsto ułożone na pędach bocznych.
- Kwiaty drobne, dzwonkowate, różowoliliowe, rzadziej białe, w jednostronnych gronach długości 15 do 25 cm.
- Kwitnie od końca lipca do końca września, najobficiej od sierpnia.
Gdzie żyje
Pospolity niemal w całej Polsce, rzadszy np. na Żuławach Wiślanych i Równinie Pyrzyckiej. Bory sosnowe, wrzosowiska, torfowiska.
Owoce i nasiona
Owoce to drobne torebki, nie są jadalne. Z kwiatów pszczoły robią miód wrzosowy o galaretowatej konsystencji i ostrym, słodko-gorzkim smaku.
Jakie grzyby rosną pod nim
- łysostopek szpilkowy (na pędach wrzosu)
- grzybówka krwawiąca (na pędach wrzosu)
- opieńka miodowa (może porażać wrzos)
- grzyby mikoryzy erikoidalnej, głównie Hymenoscyphus ericae (bez polskiej nazwy)
Dawniej
Roślina miododajna: z hektara wrzosowiska pszczoły zbierają 50 do 120 kg miodu. Ziele i kwiaty to surowce zielarskie. Uprawiany jako roślina ozdobna, do wieńców i suchych bukietów.
Ciekawostka
Dzięki mikoryzie z grzybami wrzos znosi wysokie stężenia metali ciężkich w glebie. W Europie zanikają wrzosowiska, a ich zachowaniu sprzyja m.in. wypas owiec wrzosówek.