
Dereń świdwa
Cornus sanguinea
Najpospolitszy dziko rosnący dereń w Polsce, częsty w podszycie łęgów i grądów. Jesienią liście przebarwiają się na krwistoczerwono. Nie myl go z dereniem jadalnym, który ma żółte kwiaty i czerwone, jadalne owoce.
Jak rozpoznać
- Pędy zimą czerwone lub brunatnoczerwone, zwłaszcza od strony słońca.
- Liście naprzeciwległe, jajowate, całobrzegie, z łukowatymi nerwami zbiegającymi się ku szczytowi.
- Kwiaty białe w płaskich baldachogronach, owoce kuliste, granatowoczarne.
- Krzew wielopędowy, tworzy gęste zarośla z odrośli.
Gdzie żyje
Głównie niż i pogórze, w łęgach, grądach, na skrajach lasów i w zaroślach.
Owoce i nasiona
Owoce są gorzkie i niejadalne; na surowo mogą zaszkodzić. Zjadają je ptaki.
Dawniej
Twarde drewno na drobne przedmioty, giętkie pędy na wyroby plecione.
Ciekawostka
Gdy przełamiesz liść derenia i delikatnie rozciągniesz, połówki wiszą na cienkich, białych nitkach z wiązek przewodzących.
Z dawnych wierzeń
Dereń był dla Greków i Rzymian drzewem twardości. Z twardego drewna dereni robiono włócznie, a według legendy Romulus rzucił derenioną włócznię na Palatyn, która wbiła się w ziemię i zakwitła, wskazując miejsce na Rzym. Czerwone pędy świdwy zimą wyglądają jak płomienie na śniegu, dlatego sadzi się ją w parkach dla koloru.