
Wróżby
Wróżenie z konia i losów
Najlepiej opisane wróżby Słowian dotyczą wojny i urodzaju: z konia przeprowadzanego przez włócznie, z losów rzucanych na ziemię i z wina w rogu Świętowita. Prowadzili je kapłani przy świątyniach. W folklorze przetrwały wróżby domowe, np. andrzejkowe i świętojańskie.
Jak pewna jest ta wiedza
Potwierdzone w źródłach
Skąd o tym wiemy
Thietmar VI, 24; Saxo Gramatyk XIV; żywoty św. Ottona (Herbord).
Co wierzono
Wierzono, że bogowie wyrażają wolę przez kroki świętego konia i układ losów. Saxo opisuje trzy drewienka, białe z jednej, a czarne z drugiej strony.
Gdzie
Słowianie połabscy i Pomorzanie; wróżby domowe u wszystkich
Ciekawostka
Wróżbę z konia przechodzącego przez włócznie opisali niezależnie trzej kronikarze: Thietmar dla Radogoszczy, Saxo dla Arkony i Herbord dla Szczecina. To jeden z najlepiej poświadczonych obrzędów Słowian.
Ślady do dziś
Wróżby przetrwały w wielu polskich zwyczajach: lanie wosku w andrzejki, puszczanie wianków w noc świętojańską, liczenie grochu i rzucanie butem. W wigilię wyciąga się źdźbło siana spod obrusu: długie wróży długie życie, a zielone dobry rok. W skansenach przed świętami organizuje się warsztaty dawnych wróżb.
Więcej: życie codzienne
Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.