
Jabłoń dzika
Malus sylvestris
Dziki przodek jabłoni sadowniczych, rosnący rzadko na skrajach lasów, polanach i w zaroślach. To małe drzewo o luźnej koronie, często z cierniami. Łatwo pomylić ją ze zdziczałą jabłonią domową.
Jak rozpoznać
- Małe drzewo do 10 m, czasem do 15 m, z kilkoma podobnymi konarami bez wyraźnego przewodnika.
- Ciernie na krótkopędach, zwłaszcza u młodych drzew.
- Liście 3 do 6 cm, ostro i drobno piłkowane, dorosłe prawie nagie od spodu.
- Owoce małe, do 3,5 cm średnicy, zielone do żółtozielonych, twarde i kwaśne, na długich szypułkach.
Gdzie żyje
Rzadko na niżu i w niższych partiach gór, zwykle do około 900 m n.p.m., w Bieszczadach do 1200 m n.p.m. Skraje lasów liściastych i mieszanych, polany, zarośla.
Owoce i nasiona
Owoce są jadalne, ale bardzo kwaśne i cierpkie; po przymrozkach smakują lepiej. Nie jedz pestek: zawierają amigdalinę, glikozyd cyjanogenny, z którego może powstać trujący cyjanowodór.
Jakie grzyby rosną pod nim
- dzwonkówka tarczowata (pod różowatymi; łatwo pomylić z trującymi dzwonkówkami)
- czyreń śliwowy (na pniach)
- parch jabłoni (choroba liści i owoców)
Dawniej
Dawniej podkładka dla szlachetnych odmian jabłoni i roślina lecznicza. Twarde, czerwonawe drewno ceniono w snycerstwie i tokarstwie.
Ciekawostka
Z krzyżówki jabłoni dzikiej i jabłoni niskiej powstała jabłoń domowa. Pojedyncze pnie żyją zwykle 60 do 80 lat, ale dzięki odroślom wiek niektórych okazów szacuje się nawet na tysiąc lat.