
Czeremcha zwyczajna
Prunus padus
Krzew lub niewielkie drzewo wilgotnych lasów i brzegów rzek. W maju obsypuje się zwisającymi gronami białych, mocno pachnących kwiatów. Jej liście bywają oplątane siecią przędzy gąsienic namiotnika.
Jak rozpoznać
- Kora ciemnoszara, gładka, o nieprzyjemnym, gorzkawym zapachu po zdarciu.
- Liście eliptyczne, drobno piłkowane, na ogonku dwa gruczołki.
- Kwiaty białe w długich, zwisających gronach; owoce małe, kuliste, czarne, błyszczące.
- Często wielopniowy krzew lub drzewo do 15 m.
Gdzie żyje
W całej Polsce, w łęgach, olsach, nad rzekami i strumieniami.
Owoce i nasiona
Miąższ dojrzałych owoców jest cierpki, ale jadalny po przetworzeniu. Pestki, liście i kora zawierają glikozydy, z których powstaje cyjanowodór, więc pestek nie wolno rozgryzać ani jeść.
Dawniej
Owoce dawniej na nalewki i soki, drewno na drobne wyroby stolarskie.
Ciekawostka
W niektóre lata gąsienice namiotnika czeremszaka owijają całe krzewy srebrzystą przędzą, przez co wyglądają jak oblepione pajęczyną. Krzew zwykle się po tym odradza.
Z dawnych wierzeń
Kwitnąca czeremcha to na wsi znak, że przychodzi chłodna pogoda. Mówiono, że czeremcha sprowadza przymrozki, i rzeczywiście kwitnie zwykle w czasie tak zwanych zimnych ogrodników w maju. Jej silny zapach odstrasza muchy, dlatego wieszano gałązki w izbach. Owoce można jeść po ugotowaniu, ale pestki i liście są trujące, bo uwalniają cyjanowodór.