
Podagrycznik pospolity
Aegopodium podagraria L.
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA. Nazwa pochodzi od podagry, czyli dny moczanowej, którą dawniej leczono zielem; okładano nim też rany. Już na początku XIX wieku jego lecznicze użycie zanikało. Przypisuje mu się słabe działanie moczopędne, przeciwzapalne i uspokajające, bez potwierdzenia w badaniach. To przede wszystkim dawne warzywo: w średniowiecznej Polsce sprzedawano go na targach, a w czasie głodu jadano powszechnie.
Jak wygląda
Bylina wysokości 30–100 cm, tworząca rozległe płaty dzięki pełzającym kłączom. Liście dolne długoogonkowe, podwójnie trójlistkowe (trzy grupy po trzy listki), listki jajowate, zaostrzone, piłkowane, nierówne. Ogonek liściowy gładki, w przekroju trójkątny z rowkiem. Łodyga pusta, bruzdowana. Białe kwiaty w płaskich baldachach złożonych bez pokryw.
Zbiór
Zbiera się: młode liście, ogonki liściowe.
Kiedy: kwiecień – czerwiec.
Postać: kuchnia (sałatka, zupa, jak szpinak), okład.
Sobowtóry
- Szczwół plamisty – ŚMIERTELNIE TRUJĄCY (koniina); łodyga naga, sinawa, z fioletowymi plamami, liście wielokrotnie pierzaste o drobnych łatkach, roztarty cuchnie myszami
- Blekot pospolity – TRUJĄCY; liście podobne do pietruszki, błyszczące od spodu, pod baldaszkami zwisające w dół listki pokrywek, czosnkowy zapach
- Szalej jadowity – ŚMIERTELNIE TRUJĄCY, rośnie nad wodą; liście 2–3-krotnie pierzaste o wąskich, ostro ząbkowanych odcinkach
- Dzięgiel i arcydzięgiel – duże liście pierzaste z rozdętymi pochwami; podagrycznik ma liść podwójnie trójlistkowy
Gdzie rośnie
Rośnie wszędzie w cienistych miejscach i ogrodach, jako uciążliwy chwast.
Legendy i dawne wierzenia
Podagrycznik nazywano zielem świętego Gerarda, patrona chorych na podagrę. Mnisi sadzili go przy klasztorach.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

