Wejdź do lasu
Podagrycznik pospolity (młode liście) (Aegopodium podagraria L.), ilustracja
ilustracja AI
Zielnik

Podagrycznik pospolity

Aegopodium podagraria L.

Zioło
Zbiórkwiecień – czerwiecSurowiecmłode liście, ogonki liściowe

Tradycyjne zastosowanie

Brak monografii EMA. Nazwa pochodzi od podagry, czyli dny moczanowej, którą dawniej leczono zielem; okładano nim też rany. Już na początku XIX wieku jego lecznicze użycie zanikało. Przypisuje mu się słabe działanie moczopędne, przeciwzapalne i uspokajające, bez potwierdzenia w badaniach. To przede wszystkim dawne warzywo: w średniowiecznej Polsce sprzedawano go na targach, a w czasie głodu jadano powszechnie.

Jak wygląda

Bylina wysokości 30–100 cm, tworząca rozległe płaty dzięki pełzającym kłączom. Liście dolne długoogonkowe, podwójnie trójlistkowe (trzy grupy po trzy listki), listki jajowate, zaostrzone, piłkowane, nierówne. Ogonek liściowy gładki, w przekroju trójkątny z rowkiem. Łodyga pusta, bruzdowana. Białe kwiaty w płaskich baldachach złożonych bez pokryw.

Zbiór

Zbiera się: młode liście, ogonki liściowe.

Kiedy: kwiecień – czerwiec.

Postać: kuchnia (sałatka, zupa, jak szpinak), okład.

Sobowtóry

Gdzie rośnie

Rośnie wszędzie w cienistych miejscach i ogrodach, jako uciążliwy chwast.

Legendy i dawne wierzenia

Podagrycznik nazywano zielem świętego Gerarda, patrona chorych na podagrę. Mnisi sadzili go przy klasztorach.

Otwórz w Pracowni alchemikamieszanki, kalendarz zbioru, kociołek

Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

Źródła