
Mięta polna
Mentha arvensis L.
Tradycyjne zastosowanie
W medycynie ludowej stosowana w zaburzeniach trawienia, a napar z liści przy gorączce i bólu głowy. Olejek z mięty polnej (odmiany uprawne, zwłaszcza mięta japońska) zawiera 70–80% mentolu i służy do jego produkcji; zawiera też niewielkie ilości pulegonu i mentofuranu. Dawniej dodawano ją do mleka, by opóźnić jego kwaśnienie. Własnej monografii EMA ziele nie ma; uważana za słabszą leczniczo od mięty pieprzowej.
Jak wygląda
Aromatyczna bylina 5–45 cm z pełzającym kłączem i rozłogami. Łodyga czworokanciasta, owłosiona dookoła. Liście naprzeciwległe, jajowate do podługowatych, ogonkowe. Fioletowe lub różowe kwiaty w kulistych okółkach w kątach liści, a szczyt pędu kończy się liśćmi bez kwiatów – w odróżnieniu od innych mięt.
Zbiór
Zbiera się: ziele, liść.
Kiedy: lipiec – wrzesień.
Postać: napar, przyprawa.
Sobowtóry
- mięta polej – kuliste okółki, bardzo toksyczny olejek; rośnie w podobnych miejscach
- mięta nadwodna i mięta pieprzowa – kwiaty w kulistej główce lub kłosie na szczycie; niegroźne
Gdzie rośnie
Rośnie na wilgotnych polach, łąkach i brzegach rowów. Ma kwiaty w okółkach w kątach liści.
Legendy i dawne wierzenia
W Japonii z mięty polnej otrzymuje się mentol. W Polsce wieszano ją w spiżarniach, bo jej zapach miał odstraszać myszy.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
