
Mięta nadwodna
Mentha aquatica L.
Nazwy ludowe: mięta wodna
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA. Jadalna przyprawa i herbata ziołowa, używana w kuchni już w średniowieczu; składnik szamponów ziołowych i perfum. Brak badań klinicznych potwierdzających działanie lecznicze.
Jak wygląda
Bylina do 80 cm na bagnach, brzegach cieków i w rowach. Liście ogonkowe, jajowate, 2–6 cm, ząbkowane, owłosione, często czerwonawo nabiegłe. Różowe lub liliowe kwiaty w kulistych główkach na szczycie łodygi, niżej mniejsze okółki. Silny, cytrynowo-miętowy zapach.
Zbiór
Zbiera się: liść, ziele.
Kiedy: lipiec – wrzesień.
Postać: napar, kuchnia.
Sobowtóry
- mięta polna – kwiaty w okółkach w kątach liści, bez kulistej główki na szczycie; niegroźna
- inne mięty i ich mieszańce – niegroźne
Gdzie rośnie
Rośnie nad brzegami rzek, rowów i stawów. Ma fioletowe kwiaty w główkach.
Legendy i dawne wierzenia
Mięta nadwodna była jednym z trzech świętych ziół druidów, obok wiązówki i werbeny.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
