
Pieprz betelowy
Piper betle L.
Nazwy ludowe: liść betelu, paan, sirih
Tradycyjne zastosowanie
W liście pieprzu betelowego zawija się w Azji Południowej i na Pacyfiku pokruszone nasiono palmy areki z wapnem: to „prymka betelowa”, paan, żuta przez setki milionów ludzi i opisana już przez Garcię de Ortę w XVI wieku. Sam liść jest aromatyczny i lekko pobudza. W recepturach dawnych ksiąg betel pokazujemy wyłącznie jako opis historyczny. Działanie i ryzyko używki opisujemy w dziale Rośliny mocy.
Jak wygląda
Wiecznie zielone pnącze wspinające się korzonkami czepnymi po podporach. Pędy ze zgrubiałymi węzłami. Liście lśniące, sercowate, z 5–7 łukowatymi nerwami i wyciągniętym czubkiem. Kwiatostany to wąskie, zwisające kłosy.
Zbiór
Zbiera się: liście.
Postać: opis historyczny (bez receptury).
Sobowtóry
- pieprz czarny – podobne pnącze, ale uprawiane dla owoców
- kava – krzew o podobnych sercowatych liściach, używany korzeń
Gdzie rośnie
Uprawiany w cieniu, na tyczkach i palmach, od Indii przez Indonezję po Papuę-Nową Gwineę.
Legendy i dawne wierzenia
W Wietnamie mówi się, że „betel zaczyna rozmowę”: liść i orzeszek areki to obowiązkowy dar przy zaręczynach, a legenda o betelu i arece opowiada o dwóch braciach i żonie, których miłość zamieniła w palmę, pnącze i wapienną skałę.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

