
Pieprz czarny
Piper nigrum L.
Nazwy ludowe: pieprz, pieprz biały, pieprz zielony
Tradycyjne zastosowanie
Przede wszystkim przyprawa: czarny pieprz to niedojrzałe, suszone owoce, biały – dojrzałe owoce bez zewnętrznej warstwy, zielony – niedojrzałe owoce konserwowane. Ostrość daje alkaloid piperyna. Dawniej stosowano go „na trawienie”; monografii EMA brak.
Jak wygląda
Tropikalne pnącze do kilkunastu metrów, z korzeniami powietrznymi w węzłach. Liście skórzaste, jajowate, z sercowatą nasadą. Drobne kwiaty w zwisających kłosach 8–10 cm. Owoce kuliste, ok. 0,5 cm, po 20–30 w kłosie – najpierw zielone, potem czerwone; po wysuszeniu czarne i pomarszczone.
Zbiór
Zbiera się: owoc (pestkowiec).
Postać: przyprawa.
Sobowtóry
- Ziele angielskie: kulki większe, brązowe, gładkie, o zapachu goździków
- Pieprz różowy (schinus peruwiański): inna roślina, owoce różowe i kruche
Gdzie rośnie
Pochodzi z wybrzeża Malabar w południowych Indiach. Rośnie jako pnącze w tropikach.
Legendy i dawne wierzenia
Pieprz był tak cenny, że w 408 roku wódz Gotów Alaryk zażądał od Rzymu 3000 funtów pieprzu jako okupu. Kupców korzennych w średniowieczu nazywano pieprznymi workami.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
