
Wilkołak
Wołkołak, vukodlak (po serbsku)
Człowiek zamieniający się w wilka, znany w wierzeniach całej Europy, także u Słowian. W Polsce wierzono, że wilkołakiem staje się człowiek zaczarowany przez złośliwą czarownicę, np. na weselu przez rzucenie pod nogi pasa lub skóry. U Słowian południowych słowo vukodlak oznaczało też wampira.
Jak pewna jest ta wiedza
Wierzenia ludowe
Skąd o tym wiemy
Herodot, Dzieje IV, 105 o Neurach (nie wiadomo, czy byli Słowianami); Słowo o wyprawie Igora: książę Wsiesław biega nocą jako wilk; etnografia XIX w.
Co wierzono
Wilkołak odzyskiwał ludzką postać po kilku latach albo gdy ktoś rzucił mu kawałek chleba lub odzieży. Wielu mu współczuło, bo był ofiarą czarów, a nie potworem.
Gdzie
Wszyscy Słowianie
Ciekawostka
Już Herodot w V w. p.n.e. pisał, że lud Neurów, mieszkający gdzieś na dzisiejszej Białorusi lub Ukrainie, co roku na kilka dni zamienia się w wilki. Czy Neurowie byli przodkami Słowian, nie wiadomo.
Ślady do dziś
Wilkołaki to stały motyw filmów i książek, od „Zmierzchu” po „Harry'ego Pottera”. W polskich podaniach wilkołak jest najczęściej ofiarą czarów, na przykład weselnym gościem zaczarowanym przez zazdrosną czarownicę, a dobry człowiek mógł go odczarować chlebem. Wierzenia te pomagały też tłumaczyć napady wilków na stada i strach przed nocnym lasem.
Więcej: istoty i demony
Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.