Wejdź do lasu
Miód pitny, artystyczna wizja
ilustracja AI
Słowianie · Życie codzienne

Miód pitny

Miód sycony, półtorak, dwójniak, trójniak, czwórniak; lipiec, dębniak

Potwierdzone w źródłach

Napój alkoholowy z fermentowanego miodu z wodą, najczęściej lipowego. W państwie Piastów brakowało wina, więc pito piwo i miód. Miód był jednak drogi i podawano go głównie na ważne okazje, np. wesela. Do miodu dodawano zioła, korzenie i soki owocowe.

Jak pewna jest ta wiedza

Potwierdzone w źródłach

Skąd o tym wiemy

Źródła średniowieczne i nowożytne (Ambrogio Contarini, XV w.; Jakub Haur, XVII w.); prasłowiańskie *medъ.

Co wierzono

Wenecjanin Ambrogio Contarini pisał w XV w., że Polacy, nie mając wina, robią napój z miodu, który „upija ludzi znacznie bardziej niż wino”. Najwyżej ceniono miód długo leżakowany w dębowych beczkach.

Gdzie

Wszyscy Słowianie; szczególnie Polska, Litwa, Ruś

Ciekawostka

Słowo „miód” ma wspólny indoeuropejski rdzeń z angielskim mead i sanskryckim madhu. Od 2008 r. polskie miody pitne są zarejestrowane w Unii Europejskiej jako Gwarantowana Tradycyjna Specjalność. Zawiera alkohol, więc nie jest napojem dla dzieci ani kobiet w ciąży.

Ślady do dziś

Polskie miody pitne nazywa się według proporcji miodu i wody: półtorak, dwójniak, trójniak i czwórniak. Najmocniejszy i najdłużej leżakowany jest półtorak. Miody pitne można zwiedzać i kosztować w pasiekach i miodosytniach, a na festiwalach słowiańskich często podaje się je w rogach. Pamiętaj: to alkohol, więc z umiarem i nie dla dzieci.

Więcej: życie codzienne

Obraz to artystyczna wizja oparta na archeologii i opisach, nie wierna kopia.

Zobacz w GrzyboMapscały katalog Słowian z pieczęciami pewności

Źródła