
Dąb bezszypułkowy
Quercus petraea
Bliski krewny dębu szypułkowego, lubi suchsze i cieplejsze stoki. Częściej rośnie na pogórzach i w zachodniej części kraju. Oba gatunki łatwo się krzyżują, więc mieszańce nie są rzadkością.
Jak rozpoznać
- Kora szara, spękana, nieco drobniej niż u dębu szypułkowego.
- Liście regularnie klapowane, na wyraźnym ogonku długości 1 do 2,5 cm, bez uszek u nasady.
- Żołędzie siedzące, bez szypułki, zebrane po kilka tuż przy gałązce.
- Korona bardziej regularna, pień często prosty i długi.
Gdzie żyje
Głównie zachodnia i południowa Polska, pogórza i suche stoki; na północnym wschodzie rzadki.
Owoce i nasiona
Żołędzie gorzkie od garbników, na surowo niejadalne. Są pokarmem dzików, jeleni i sójek.
Jakie grzyby rosną pod nim
- borowik szlachetny
- borowik usiatkowany
- pieprznik jadalny (kurka)
- żółciak siarkowy (na pniach)
Dawniej
Cenione drewno na beczki do wina, okleiny i meble, podobnie jak drewno dębu szypułkowego.
Co mówią wierzenia
Dotyczą go te same wierzenia co dębu szypułkowego: dąb był u Słowian drzewem Peruna.
Ciekawostka
Najgrubszy dąb bezszypułkowy na gruntach Lasów Państwowych rośnie w Nadleśnictwie Skierniewice i ma około 6 m obwodu.
Na dokładkę
Dąb bezszypułkowy łatwo odróżnić od szypułkowego po żołędziach: siedzą prawie bez ogonków, przytulone do gałązki, za to liście mają dłuższe ogonki. Lepiej znosi suche, ubogie gleby i wzgórza. Z jego drewna robi się beczki do wina i whisky, a w Polsce najsłynniejsze stare dęby bezszypułkowe rosną w Puszczy Białowieskiej i w Lasach Spalskich.