Wejdź do lasu
Skąd się wziął zwyczaj topienia Marzanny?
Ciekawostki · Dawne dzieje

Skąd się wziął zwyczaj topienia Marzanny?

To bardzo stary zwyczaj żegnania zimy i witania wiosny. Słomianą kukłę, ubraną w kobiece stroje, obnoszono po wsi, a potem palono lub topiono w rzece, żeby razem z nią odeszła zima, choroby i bieda.

Zwyczaj opisał już w XV wieku kronikarz Jan Długosz, który wspominał, że w Wielkim Poście topi się wizerunki dawnych bogów. Kościół długo próbował go zakazać, ale bez skutku.

Dziś Marzannę topi się zwykle w pierwszy dzień wiosny, 21 marca. Przez wodę lub ogień zima miała zostać zniszczona i nie wrócić.

Topiąc Marzannę, warto pamiętać o przyrodzie. Kukłę z naturalnych materiałów, bez plastiku, lepiej po zabawie wyjąć z wody albo zrobić ją tak, żeby nie zaśmiecić rzeki.

Z dawnych wierzeń

Po utopieniu Marzanny nie wolno było się oglądać, bo zima mogła wrócić, a kto się potknął w drodze powrotnej, miał chorować cały rok. Do wsi wracano z gaikiem albo maikiem, czyli zieloną gałązką ozdobioną wstążkami, która witała wiosnę. Badacze spierają się, czy Marzanna była dawną boginią śmierci, czy to tylko późniejsza nazwa kukły. Długosz zrównuje ją z rzymską Cererą, ale nie jest to pewne.

Słowianie i legendy w GrzyboMapsOtwórz w aplikacjizdjęcie, udostępnianie i kolejne pytania

Inne pytania: dawne dzieje

Źródła