
Kim był Świętowit?
Świętowit był jednym z najważniejszych bogów Słowian połabskich i pomorskich. Jego największa świątynia stała w Arkonie na wyspie Rugii i została zniszczona przez Duńczyków w 1168 roku.
Duński kronikarz Saxo Grammaticus opisał posąg Świętowita w Arkonie: miał cztery głowy, patrzące na cztery strony świata, i trzymał w dłoni róg z winem. Z napełnienia rogu kapłan wróżył, jakie będą zbiory w kolejnym roku.
W 1848 roku w rzece Zbrucz znaleziono kamienny słup z czterema twarzami, nazwany Światowidem ze Zbrucza. Można go zobaczyć w Muzeum Archeologicznym w Krakowie. Badacze spierają się, kogo przedstawia i z jakiego wieku pochodzi.
O wierzeniach Słowian wiemy niewiele, bo sami nie spisywali swoich mitów. Wiedza pochodzi głównie z relacji chrześcijańskich kronikarzy i z archeologii.
Z dawnych wierzeń
Według Saxo Grammaticusa w świątyni Świętowita trzymano białego konia, na którym bóg nocą jeździł walczyć z wrogami, bo rano koń bywał spocony i ubłocony. Przed wyprawą wojenną kapłan prowadził go przez rzędy włóczni. Gdy koń przechodził najpierw prawą nogą, wróżono zwycięstwo. Świątynia miała też własny skarbiec i trzystu konnych wojowników, a wszyscy mieszkańcy płacili na nią daninę.