
Kto wynalazł szczepionkę na tyfus plamisty?
Polski biolog Rudolf Weigl ze Lwowa. Szczepionkę robił z jelit wszy zakażonych bakteriami tyfusu, a wszy karmili własną krwią ludzie zwani karmicielami.
Tyfus plamisty przenoszą wszy, a w czasie wojen zabijał więcej żołnierzy niż kule. Weigl opracował szczepionkę w latach dwudziestych XX wieku. Wymagała milionów wszy, które trzeba było codziennie karmić. Karmiciele nosili na udach małe klateczki z owadami.
W czasie niemieckiej okupacji Lwowa praca karmiciela dawała dokumenty chroniące przed aresztowaniem i wywózką. Weigl zatrudniał więc profesorów, artystów, studentów i członków podziemia. Karmicielem był między innymi matematyk Stefan Banach.
Część szczepionki przemycano do getta lwowskiego i warszawskiego. Weigla wielokrotnie zgłaszano do Nagrody Nobla, a Instytut Jad Waszem uhonorował go tytułem Sprawiedliwego wśród Narodów Świata.
Na dokładkę
Weigl był też świetnym konstruktorem narzędzi laboratoryjnych. Sam zaprojektował klatki dla wszy, mikroskopijne strzykawki i aparaty do zakażania owadów przez odbyt, bo inaczej bakterie nie trafiały do jelit. Jego instytut we Lwowie produkował szczepionkę także dla misji w Chinach i Afryce. Na podstawie tej historii powstała książka Arthura Allena „Fantastyczne laboratorium doktora Weigla”.