
Co to jest noc Kupały?
To dawne słowiańskie święto najkrótszej nocy w roku, obchodzone w czasie przesilenia letniego. Palono ogniska, skakano przez ogień, puszczano na wodę wianki i szukano kwiatu paproci.
Kościół zastąpił je wigilią świętego Jana, obchodzoną w nocy z 23 na 24 czerwca. Dlatego nazywa się ją też nocą świętojańską albo sobótką. Opisywał ją Jan Kochanowski w „Pieśni świętojańskiej o sobótce”.
Dziewczęta plotły wianki z ziół i kwiatów i puszczały je z nurtem rzeki. Jeśli wianek wyłowił chłopak, wróżyło to szybki ślub. Woda, ogień i zioła miały tej nocy chronić przed chorobami i złymi mocami.
W wielu miastach, na przykład w Krakowie i w Warszawie, wianki puszcza się na Wiśle do dziś, a w czerwcową noc odbywają się koncerty i pokazy ogni sztucznych.
Na dokładkę
W noc Kupały szczególną moc miały zioła. Zbierano bylicę, dziurawiec, piołun i paprocie, z których plotło się wianki i pasy przeciw chorobom. Bylica nazywana była świętojańskim zielem, a dziurawiec krwią świętego Jana, bo z kwiatów po roztarciu wypływa czerwony sok. Zioła zebrane tej nocy wieszano pod strzechą i używano przez cały rok jako leku i ochrony przed urokami.