
Mleczajowiec biel
Lactifluus piperatus
Nazwy ludowe: mleczaj biel, mleczaj palący
Jak rozpoznać
- Kapelusz 6–20 cm, suchy i gładki, bez połysku, biały z kremowym odcieniem, z wiekiem szerokolejkowaty.
- Blaszki bardzo gęste, cienkie i wąskie, krótko zbiegające, białe, potem żółtawe.
- Trzon 3–9 cm wysokości i 1–3 cm grubości, biały, pełny, twardy i gładki.
- Mleczko obfite, białe, bardzo ostre i piekące, przy wysychaniu lekko żółknie.
Gdzie i kiedy rośnie
Różne lasy, częściej liściaste, zwłaszcza pod bukami i dębami. Od lipca do października, także w suchą pogodę; w Polsce pospolity.
stylutmarkwimajczelipsiewrzpaźlisgru
Najczęściej pod: buk, dąb; lasy liściaste.
Uwaga na sobowtóra
Mleczajowiec chrząstka. Chrząstka jest większa, ma pilśniowo-zamszowy kapelusz i dużo rzadsze, grubsze blaszki.
Dobrze wiedzieć
W Polsce uważany za niejadalny z powodu piekącego smaku. W wielu krajach jadany po kilkukrotnym wygotowaniu i odlaniu wody albo solony i kiszony; według części źródeł zawiera substancje drażniące.
Najczęstsze pytania
Czy mleczajowiec biel jest jadalny?
Nie, mleczajowiec biel jest niejadalny. W Polsce uważany za niejadalny z powodu piekącego smaku. W wielu krajach jadany po kilkukrotnym wygotowaniu i odlaniu wody albo solony i kiszony; według części źródeł zawiera substancje drażniące.
Kiedy rośnie mleczajowiec biel?
Lipiec – październik. Różne lasy, częściej liściaste, zwłaszcza pod bukami i dębami. Od lipca do października, także w suchą pogodę; w Polsce pospolity.
Mleczajowiec biel: z czym łatwo go pomylić?
Najczęściej z gatunkiem Mleczajowiec chrząstka. Chrząstka jest większa, ma pilśniowo-zamszowy kapelusz i dużo rzadsze, grubsze blaszki.