
Smużka leśna
Sicista betulina
Maleńki gryzoń ważący 5–13 g, z czarną smugą biegnącą przez cały grzbiet. Ogon ma dłuższy od ciała i używa go do wspinaczki po źdźbłach i gałązkach. Śpi pod ziemią około siedmiu miesięcy w roku.
Jak rozpoznać
- ciało 5–7,6 cm, ogon 7,6–10,8 cm, dłuższy od ciała
- żółtobrązowe futro z wyraźną czarną pręgą od oczu do nasady ogona
- górna warga nierozszczepiona, w odróżnieniu od myszy
- chodząc po ziemi, trzyma ogon wysoko
Gdzie żyje
Północno-wschodnia Polska, Karpaty, Lubelszczyzna, dolina Drwęcy. Wilgotne lasy brzozowe i sosnowe z gęstym runem, bagna, podmokłe łąki, w górach regiel górny i kosodrzewina.
Kiedy go zobaczysz
Od maja do września, o zmierzchu i nocą. Od października do kwietnia śpi w norze.
Ślady
Małe, kuliste gniazda z miękkich części roślin w kępach mchu, w krzewach lub w próchniejących pniach.
Gdy go spotkasz
Nie łap i nie przenoś. Jeśli przypadkiem ją zobaczysz, zrób zdjęcie z daleka i zgłoś obserwację do RDOŚ lub przyrodnika z parku. Każde stanowisko tego gatunku jest cenne.
Ciekawostka
Śpiąca smużka zwija się w kłębek i owija ogonem. W chłodne letnie dni też potrafi zapaść w odrętwienie. Mały palec stopy działa jak kciuk, dzięki czemu chwyta gałązki.