
Sarna
Capreolus capreolus
Najmniejszy i najliczniejszy z naszych jeleniowatych. Żyje w lasach i na polach przy lesie. Kozły mają małe, zwykle sześcioramienne parostki.
Jak rozpoznać
- rudobrązowa latem, szarobrązowa zimą
- białe lustro na zadzie i brak widocznego ogona
- czarny nos i białe plamy na pysku
- szczeka ostro, gdy jest zaniepokojona
Gdzie żyje
Cała Polska, od lasów po zadrzewienia śródpolne.
Kiedy go zobaczysz
Świt i zmierzch przez cały rok. Ruja w lipcu i sierpniu, młode rodzą się w maju i czerwcu.
Ślady
Drobne, ostre racice 4 do 5 cm. Kupki czarnych, błyszczących bobków i wydeptane kółka wokół drzewek w czasie rui.
Gdy go spotkasz
Jeśli w trawie leży samotne, cętkowane koźlę, nie dotykaj go i odejdź. Matka wróci, a zapach człowieka może sprawić, że je porzuci. Psa trzymaj na smyczy, zwłaszcza w maju i czerwcu.
Ciekawostka
Zarodek sarny po zapłodnieniu latem przez kilka miesięcy się nie rozwija (diapauza), dlatego młode rodzą się dopiero wiosną.
Z dawnych wierzeń
Sarna była w polskiej poezji i pieśniach ludowych symbolem łagodności i dziewczęcej urody. O pięknych oczach mówiono, że są sarnie. W dawnych wierzeniach sarna pojawiała się jako przewodniczka zagubionych w lesie i jako zaczarowana królewna, jak w baśni braci Grimm o bracie i siostrze. Koźlę leżące samotnie w trawie nie jest porzucone: matka jest blisko, więc nie wolno go dotykać.