
Dzik
Sus scrofa
Inteligentny wszystkożerca, który ryje ziemię w poszukiwaniu korzeni, larw i grzybów. Żyje w watahach prowadzonych przez lochy. Jest głównym dzikim nosicielem afrykańskiego pomoru świń (ASF).
Jak rozpoznać
- masywny tułów i klinowata głowa
- szorstka, ciemnoszara szczecina
- warchlaki w podłużne jasne pasy
- odyńce z wystającymi szablami
Gdzie żyje
Cała Polska: lasy, pola, a coraz częściej obrzeża miast.
Kiedy go zobaczysz
Głównie noc i zmierzch. Warchlaki rodzą się zwykle od marca do maja.
Ślady
Racice z wyraźnymi odciskami raciczek bocznych. Zryta ściółka, błotne kąpieliska (babrzyska) i pnie wytarte błotem.
Gdy go spotkasz
Nie podchodź, szczególnie do lochy z warchlakami. Zatrzymaj się, pozwól dzikom odejść i powoli się wycofaj, zostawiając im drogę ucieczki. Nie dokarmiaj. Martwego dzika nie dotykaj, oznacz miejsce i zgłoś powiatowemu lekarzowi weterynarii (ASF).
Ciekawostka
Dzik ma świetny węch, a ryjąc przekopuje i napowietrza glebę leśną.
Z dawnych wierzeń
Dzik był dla Celtów i Germanów zwierzęciem świętym, symbolem odwagi i siły. Nordycki bóg Frej jeździł na złotym dziku Gullinburstim, którego szczecina świeciła w ciemności. Kły dzika noszono jako amulet. W polskich herbach dzik pojawia się na przykład w herbie Świnka. Myśliwi do dziś nazywają kły odyńca szablami, a dolne kły fajkami.