
Żbik
Felis silvestris
Dziki kot europejski, płochliwy drapieżnik górskich lasów. Kot domowy nie pochodzi od niego, lecz od afrykańskiego krewnego żbika. Zagraża mu krzyżowanie się z kotami domowymi.
Jak rozpoznać
- podobny do dużego, pręgowanego kota
- gruby, tępo zakończony ogon z czarnymi pierścieniami
- rozmyte, szarobrązowe pręgi
- ciemna pręga wzdłuż grzbietu kończąca się u nasady ogona
Gdzie żyje
Bieszczady, Beskid Niski i Pogórze Przemyskie. Lasy liściaste i mieszane z polanami.
Kiedy go zobaczysz
Bardzo rzadko widywany, aktywny o zmierzchu i nocą.
Ślady
Okrągłe tropy ok. 4 do 5 cm bez pazurów, jak u dużego kota.
Gdy go spotkasz
Nie próbuj go zwabić ani dotknąć. Obserwuj z daleka. Koty domowe trzymaj w domu, gdy mieszkasz w pobliżu ostoi żbika.
Ciekawostka
Żbik i kot domowy mogą się krzyżować, dlatego mieszańce są jednym z głównych zagrożeń dla czystości gatunku.
Z dawnych wierzeń
Żbik był w dawnej Europie symbolem dzikości i wolności. Szkockie klany, na przykład Mackintoshowie, mają go w herbach z dewizą „nie dotykaj kota bez rękawicy”. W Polsce żyje dziś tylko w Bieszczadach i Beskidzie Niskim, w liczbie kilkuset zwierząt. Od kota domowego odróżnia go puszysty ogon z czarnymi pierścieniami i tępym, czarnym końcem.