Wejdź do lasu
Wszewłoga górska (korzeń) (Meum athamanticum Jacq.), ilustracja
ilustracja AI
Zielnik

Wszewłoga górska

Meum athamanticum Jacq.

Zioło
SurowieckorzeńLudowowszewłoga

Nazwy ludowe: wszewłoga, Radix Mei

Tradycyjne zastosowanie

Dawna roślina przyprawowa; wyciąg z korzenia aromatyzuje polską wódkę gorzką żołądkową. W ludowym zielarstwie przetwory z korzenia uchodziły za pobudzające trawienie, moczopędne i wykrztuśne; stosowano je przy gorączce, astmie, nerwicach, zapaleniu dróg moczowych i zaburzeniach trawienia. W Szkocji korzenie jadano jak warzywo. Brak badań klinicznych i monografii EMA.

Jak wygląda

Bylina górskich łąk o silnym, korzennym zapachu, z grubym i długim kłączem, w szyi okrytym postrzępionymi włóknami po starych liściach. Łodyga naga, dęta, bruzdowana, często czerwonawo nabiegła. Liście kilkukrotnie pierzaste, o nitkowatych odcinkach skupionych w pęczki, jak u szparaga ozdobnego. Kwiaty białe, czasem różowawe, w baldachu złożonym z 6–15 baldaszków.

Zbiór

Zbiera się: korzeń.

Postać: odwar, nalewka.

Sobowtóry

Gdzie rośnie

Rośnie w górach na łąkach i halach, w Polsce rzadko w Sudetach. Pachnie intensywnie.

Legendy i dawne wierzenia

Pasterze w górach wierzyli, że krowy jedzące wszewłogę dają mleko o najlepszym smaku. Korzeń dodawano do wódek ziołowych.

Otwórz w Pracowni alchemikamieszanki, kalendarz zbioru, kociołek

Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

Źródła