
Wszewłoga górska
Meum athamanticum Jacq.
Nazwy ludowe: wszewłoga, Radix Mei
Tradycyjne zastosowanie
Dawna roślina przyprawowa; wyciąg z korzenia aromatyzuje polską wódkę gorzką żołądkową. W ludowym zielarstwie przetwory z korzenia uchodziły za pobudzające trawienie, moczopędne i wykrztuśne; stosowano je przy gorączce, astmie, nerwicach, zapaleniu dróg moczowych i zaburzeniach trawienia. W Szkocji korzenie jadano jak warzywo. Brak badań klinicznych i monografii EMA.
Jak wygląda
Bylina górskich łąk o silnym, korzennym zapachu, z grubym i długim kłączem, w szyi okrytym postrzępionymi włóknami po starych liściach. Łodyga naga, dęta, bruzdowana, często czerwonawo nabiegła. Liście kilkukrotnie pierzaste, o nitkowatych odcinkach skupionych w pęczki, jak u szparaga ozdobnego. Kwiaty białe, czasem różowawe, w baldachu złożonym z 6–15 baldaszków.
Zbiór
Zbiera się: korzeń.
Postać: odwar, nalewka.
Sobowtóry
- szczwół plamisty i szalej jadowity – śmiertelnie trujące selerowate o białych baldachach
- koper włoski i koper ogrodowy – też nitkowate liście, ale kwiaty żółte
- marchew dzika – białe baldachy, często z ciemnym kwiatem w środku
Gdzie rośnie
Rośnie w górach na łąkach i halach, w Polsce rzadko w Sudetach. Pachnie intensywnie.
Legendy i dawne wierzenia
Pasterze w górach wierzyli, że krowy jedzące wszewłogę dają mleko o najlepszym smaku. Korzeń dodawano do wódek ziołowych.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
