
Trędownik bulwiasty
Scrophularia nodosa L.
Tradycyjne zastosowanie
W dawnym zielarstwie stosowany przeciwzapalnie i przy chorobach skóry; nazwy łacińska i polska wiążą się z dawną wiarą, że leczy skrofuły. Liście zawierają diosminę (flawon używany w lekach na żylaki) oraz harpagozyd. Nie ma monografii EMA. Badania są tylko laboratoryjne, np. działanie rozkurczowe wyciągu na izolowane jelito królika.
Jak wygląda
Bylina do 120 cm o prostej, nagiej, ostro czworokanciastej łodydze i niemiłej woni. Kłącze bulwiasto zgrubiałe. Liście naprzeciwległe, duże, jajowate i ząbkowane. Drobne kwiaty 5–8 mm, beczułkowate, dwuwargowe, górą brunatne, dołem zielonkawe, w luźnej wiesze na szczycie.
Zbiór
Zbiera się: liście, ziele.
Kiedy: czerwiec – sierpień.
Postać: okład.
Sobowtóry
- trędownik oskrzydlony – łodyga z wyraźnymi skrzydełkami, rośnie nad wodą; też niejadalny
- pokrzywa i jasnoty – podobne naprzeciwległe ząbkowane liście, ale zupełnie inne kwiaty
Gdzie rośnie
Rośnie w wilgotnych lasach, zaroślach i nad rowami. Ma brunatne, drobne kwiaty i bulwiaste kłącze.
Legendy i dawne wierzenia
Nazwa trędownik pochodzi od trądu i skrofułów, które miał leczyć. Guzki na kłączu przypominały obrzęki, więc według nauki o sygnaturach leczono nimi obrzęki. Roślina jest lekko trująca.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
