
Seler zwyczajny
Apium graveolens L.
Nazwy ludowe: selery, seler korzeniowy, seler naciowy, seler liściowy
Tradycyjne zastosowanie
Przede wszystkim warzywo i przyprawa, uprawiane od ponad 2000 lat. W dawnych zielnikach korzeń, nać i nasiona polecano jako środek moczopędny i pobudzający trawienie. Nie ma monografii EMA dla selera i brak dobrych badań klinicznych tych zastosowań. Seler dostarcza potasu i błonnika. Za zapach odpowiadają ftalidy (np. butyloftalid i sedanolid).
Jak wygląda
Roślina dwuletnia o silnym, charakterystycznym zapachu, do 1 m. Łodyga kanciasta, pusta. Liście błyszczące, ciemnozielone, pierzaste, o rombowatych, wcinanych odcinkach; u selera naciowego z grubymi, mięsistymi ogonkami. Drobne białawe lub zielonkawobiałe kwiaty w małych baldachach bez pokryw. Owoce drobne, ok. 2 mm. U odmiany korzeniowej mięsisty, kulisty korzeń.
Zbiór
Zbiera się: korzeń, liście (nać), owoce (nasiona).
Kiedy: lipiec – październik.
Postać: kuchnia, sok, napar z nasion.
Sobowtóry
- szalej jadowity – trujący, rośnie nad wodą, kłącze z komorami
- blekot pospolity i szczwół plamisty – trujące selerowate o białych baldachach; dziki seler w Polsce nie rośnie, więc nie zbierać „dzikiego selera”
Gdzie rośnie
Uprawia się go w ogrodach i na polach. Dziki seler rośnie na słonych łąkach nad morzem.
Legendy i dawne wierzenia
Grecy wieńczyli selerem zwycięzców igrzysk nemejskich i kładli go na grobach. Mówiono o umierającym, że potrzebuje już tylko selera.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
