
Przytulia pospolita
Galium mollugo L.
Nazwy ludowe: przytulia zwyczajna, przytulia łąkowa
Tradycyjne zastosowanie
W medycynie ludowej ziele uchodziło za środek na kamienie w drogach moczowych i gojący rany, dawniej podawano je też przy padaczce i „histerii”. Młode liście są jadalne na surowo i po ugotowaniu. Jest rośliną miododajną. Monografii EMA nie ma, a dowodów na działanie lecznicze brak.
Jak wygląda
Bylina 15–100 cm o cienkiej, czworokanciastej, nagiej łodydze, w dole pokładającej się. Liście po około 8 w okółkach, równowąskie lub lancetowate, zaostrzone, z jednym nerwem. Liczne drobne, białe, pachnące kwiaty o 4 płatkach (2–3 mm) w dużych, luźnych, rozpierzchłych wiechach.
Zbiór
Zbiera się: ziele.
Kiedy: czerwiec – wrzesień.
Postać: napar, okład.
Sobowtóry
- przytulia biała – bardzo podobna, zwykle nieodróżniana; niegroźna
- przytulia właściwa – kwiaty żółte, pachnące miodem; niegroźna
- przytulia czepna – czepia się haczykowatymi włoskami; niegroźna
Gdzie rośnie
Rośnie na łąkach, przydrożach i w zaroślach. Ma białe, drobne kwiaty w luźnych wiechach.
Legendy i dawne wierzenia
Suszone przytulie wypychały dawniej sienniki i poduszki, bo pachną sianem i odstraszały pchły.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

