
Pieprz długi
Piper longum L.
Nazwy ludowe: pippali, pieprz bengalski, bibo
Tradycyjne zastosowanie
[TRADYCJA] Pieprz długi (pippali) to w ajurwedzie jeden z trzech składników rozgrzewającej mieszanki trikatu, obok pieprzu czarnego i imbiru. Tradycyjnie podaje się go przy kaszlu, przeziębieniu i słabym trawieniu. Starożytni Rzymianie cenili go wyżej niż pieprz czarny. Zawiera piperynę. Badań klinicznych jest mało.
Jak wygląda
Smukłe pnącze o płożących pędach z węzłami. Dolne liście sercowate, na długich ogonkach, górne węższe. Owocostan to walcowaty kłos 2–4 cm, podobny do małej szyszki olchy; suszony jest szaroczarny, ostry i lekko słodkawy.
Zbiór
Zbiera się: owocostany.
Postać: proszek, przyprawa, odwar.
Sobowtóry
- pieprz czarny – pojedyncze kuleczki, nie szyszeczki
- pieprz jawajski długi (Piper retrofractum) – bardzo podobny, sprzedawany pod tą samą nazwą
Gdzie rośnie
Rośnie dziko u podnóża Himalajów, w Asamie i Bengalu, w cieniu wilgotnych lasów.
Legendy i dawne wierzenia
Słowo „pieprz” pochodzi od sanskryckiego pippali, które oznaczało właśnie pieprz długi. Gdy Alaryk oblegał Rzym w 408 roku, zażądał w okupie trzech tysięcy funtów pieprzu.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
