
Koniczyna łąkowa
Trifolium pratense L. (także T. repens L.)
Nazwy ludowe: koniczyna czerwona, dzięcielina
Tradycyjne zastosowanie
Kwiatostany koniczyny czerwonej, bogate w izoflawony (fitoestrogeny), stosowano przy dolegliwościach okresu przekwitania. Badania dają niejednoznaczne wyniki – efekt na uderzenia gorąca jest niewielki lub niepewny. Koniczynę białą używano ludowo podobnie, rzadziej.
Jak wygląda
Bylina łąk do 50 cm z liśćmi z trzech jajowatych listków, często z jasną, sierpowatą plamą. Kwiaty motylkowe, różowopurpurowe, zebrane w kulistą główkę, pod którą siedzą dwa liście. Koniczyna biała jest płożąca, z białymi główkami na długich szypułkach.
Zbiór
Zbiera się: kwiat.
Kiedy: maj – wrzesień.
Postać: napar.
Sobowtóry
- Koniczyna pogięta: główki ciemniejsze, na krótkich szypułkach
- Lucerna siewna: kwiaty fioletowe w gronkach, listki ząbkowane tylko na szczycie
Gdzie rośnie
Rośnie na łąkach, pastwiskach i przydrożach w całej Polsce. Uprawia się ją też na paszę.
Legendy i dawne wierzenia
Czterolistna koniczyna przynosi szczęście, bo według legendy Ewa zabrała ją z raju. Irlandczycy wierzą, że święty Patryk tłumaczył Trójcę Świętą na trzech listkach koniczyny.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
