
Lucerna siewna
Medicago sativa L.
Nazwy ludowe: lucerna, alfalfa
Tradycyjne zastosowanie
Przede wszystkim roślina pastewna, bogata w białko, wapń i karoten. Kiełki z nasion jada się w sałatkach i na kanapkach. W medycynie ludowej liście piło się jako wzmacniający napar na apetyt i w okresie rekonwalescencji. Monografii EMA nie ma, a dowodów klinicznych na te działania brak.
Jak wygląda
Bylina 30–90 cm z bardzo głębokim korzeniem palowym. Liście trójlistkowe, listki podłużne, ząbkowane tylko na szczycie. Fioletowe do purpurowych kwiaty motylkowe w krótkich, główkowatych gronach. Strąk brunatny, skręcony spiralnie.
Zbiór
Zbiera się: liście i ziele, kiełki z nasion.
Kiedy: maj – wrzesień.
Postać: napar z liści, kiełki (kuchnia).
Sobowtóry
- lucerna sierpowata – kwiaty żółte; niegroźna
- koniczyny i nostrzyki – liście też trójlistkowe; nostrzyk zawiera kumaryny
Gdzie rośnie
Uprawia się ją na polach na paszę. Ma fioletowe kwiaty i bardzo długie korzenie.
Legendy i dawne wierzenia
Arabowie nazywali lucernę al-fisfisa i ojcem wszystkich pokarmów, bo karmili nią najlepsze konie. Stąd hiszpańska i angielska nazwa alfalfa.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.