
Jeżówka wąskolistna
Echinacea angustifolia DC.
Nazwy ludowe: echinacea wąskolistna, jeżówka preriowa
Tradycyjne zastosowanie
Według monografii Europejskiej Agencji Leków (EMA) korzeń jeżówki wąskolistnej to tradycyjny produkt roślinny wspomagający leczenie przeziębienia. To właśnie ten gatunek Indianie Wielkich Równin stosowali najczęściej: żuli korzeń przy bólu gardła i zęba. Przeglądy badań nad jeżówkami dają niejednoznaczne wyniki, a korzyść, jeśli jest, wydaje się niewielka.
Jak wygląda
Bylina preriowa 20–50 cm. Liście wąskie, lancetowate, całobrzegie, szorstko owłosione, z trzema nerwami. Koszyczek z kolczastym, stożkowatym środkiem i krótkimi, bladoróżowymi języczkami. Korzeń palowy, po rozgryzieniu daje mrowienie języka.
Zbiór
Zbiera się: korzeń.
Kiedy: wrzesień – październik.
Postać: nalewka, odwar, wyciągi.
Sobowtóry
- jeżówka purpurowa – szerokie, ząbkowane liście i długie, purpurowe płatki; to ją sadzi się w ogrodach
- jeżówka blada – bardzo wąskie, mocno zwisające płatki
Gdzie rośnie
Rośnie na suchych preriach Wielkich Równin, od Teksasu po Saskatchewan. W Polsce uprawiana rzadko, częściej jeżówka purpurowa.
Legendy i dawne wierzenia
Dla Lakotów i Szejenów był to najważniejszy korzeń leczniczy. Uczestnicy Tańca Słońca żuli go, żeby wytrzymać pragnienie.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.
