
Jeżówka purpurowa
Echinacea purpurea (L.) Moench
Nazwy ludowe: echinacea
Tradycyjne zastosowanie
Według EMA/HMPC sok ze świeżego ziela przyjmowany doustnie krótko zapobiega przeziębieniu i je leczy (dobrze ugruntowane stosowanie). Tradycyjnie (EMA/HMPC) ziele na skórę – na małe, powierzchowne rany; korzeń – przy objawach przeziębienia i łagodnym trądziku. Przegląd Cochrane (2014): możliwa co najwyżej słaba korzyść, o wątpliwym znaczeniu klinicznym.
Jak wygląda
Bylina 60–150 cm, w Polsce uprawiana. Liście jajowate do lancetowatych, nieregularnie ząbkowane, szorstkie. Duże koszyczki: fioletowo-różowe, odgięte w dół języczki 4–6 cm i wypukły, kolczasty, pomarańczowobrązowy środek z ostrych przysadek.
Zbiór
Zbiera się: ziele (świeże, kwitnące), korzeń.
Kiedy: lipiec – wrzesień.
Postać: sok ze świeżego ziela (preparaty), maść.
Sobowtóry
- rudbekie – żółte języczki i ciemny środek; niegroźne
- inne jeżówki (blada, wąskolistna) – węższe, jaśniejsze języczki; niegroźne
Gdzie rośnie
Pochodzi z Ameryki Północnej. W Polsce rośnie w ogrodach.
Legendy i dawne wierzenia
Indianie z prerii stosowali jeżówkę przy ukąszeniach węży i ranach. Grecka nazwa echinos znaczy jeż, od kolczastego środka kwiatu.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.