
Biedrzeniec mniejszy
Pimpinella saxifraga L.
Nazwy ludowe: biedrzeniec
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA dla biedrzeńca (EMA ocenia tylko pokrewny anyż). W lecznictwie ludowym korzeń stosowano jako środek wykrztuśny i rozkurczowy przy chorobach górnych dróg oddechowych, a także przy wzdęciach, niestrawności i biegunce. Odwarem płukano gardło przy zapaleniach. Korzeń zawiera olejek eteryczny, garbniki i furanokumaryny. Badań klinicznych brak.
Jak wygląda
Bylina suchych miejsc wysokości 15–50 cm z wrzecionowatym korzeniem, na szyi z resztkami zeschłych liści. Łodyga obła, w górze prawie bezlistna. Liście odziomkowe pojedynczo pierzaste z 3–6 par jajowatych lub okrągławych, ząbkowanych listków; liście łodygowe z wąskimi odcinkami. Od czerwca do września drobne białe kwiaty w baldachach złożonych bez pokryw.
Zbiór
Zbiera się: korzeń z kłączem.
Kiedy: marzec, kwiecień, październik, listopad.
Postać: odwar, płukanka.
Sobowtóry
- Szczwół plamisty – ŚMIERTELNIE TRUJĄCY; dużo wyższy, łodyga naga z fioletowymi plamami, liście wielokrotnie pierzaste, cuchnie myszami
- Blekot pospolity – TRUJĄCY; liście podobne do pietruszki, pod baldaszkami zwisające w dół listki
- Biedrzeniec wielki – podobny, większy, rośnie na wilgotniejszych łąkach; ma podobne zastosowanie
Gdzie rośnie
Rośnie na suchych łąkach, murawach i miedzach. Ma białe baldachy i liście podobne do liści krwiściągu.
Legendy i dawne wierzenia
W czasie dżumy w Niemczech opowiadano, że z drzewa zaśpiewał ptak: jedzcie biedrzeniec, a nie umrzecie. Odtąd korzeń biedrzeńca noszono przy sobie jako ochronę przed zarazą.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.