
Skąd się bierze tęcza?
Tęcza powstaje, gdy światło słońca wpada do kropli deszczu, załamuje się, odbija od tylnej ścianki kropli i wychodzi, rozszczepione na kolory. Żeby ją zobaczyć, trzeba mieć słońce za plecami, a deszcz przed sobą.
Każdy kolor wychodzi z kropli pod trochę innym kątem, około 40 do 42 stopni. Dlatego tęcza jest łukiem, a tak naprawdę kołem, którego środek leży dokładnie naprzeciw słońca. Z samolotu można czasem zobaczyć całe koło.
Nad główną tęczą bywa druga, słabsza, z kolorami w odwrotnej kolejności. Powstaje przy dwóch odbiciach w kropli. Niebo między nimi jest wyraźnie ciemniejsze.
Każdy widzi swoją własną tęczę, bo tworzą ją inne krople dla każdego oka. Dlatego nie da się dojść do jej końca.
Z dawnych wierzeń
W Biblii tęcza jest znakiem przymierza Boga z ludźmi po potopie. W mitologii nordyckiej to most Bifrost łączący świat ludzi z siedzibą bogów. W polskich wierzeniach tęcza pije wodę z rzek i jezior, a kto przejdzie pod nią, zmieni płeć. Irlandzka legenda mówi, że na końcu tęczy krasnoludek leprechaun ukrył garnek złota, ale do końca tęczy nie da się dojść.