
Dlaczego widzimy zawsze tę samą stronę Księżyca?
Bo Księżyc obraca się wokół własnej osi w tym samym czasie, w którym okrąża Ziemię, czyli w około 27 dni. Taki ruch nazywa się obrotem synchronicznym i jest skutkiem przyciągania Ziemi.
Ziemia przez miliardy lat wyhamowała obrót Księżyca, rozciągając go siłami pływowymi, aż jego obrót zrównał się z obiegiem. To samo spotkało wiele księżyców innych planet.
Druga strona Księżyca nie jest ciemna. Słońce oświetla ją tak samo często, tylko nie widać jej z Ziemi. Pierwsze zdjęcia odległej strony zrobiła radziecka sonda w 1959 roku.
Dzięki drobnym kołysaniom Księżyca, zwanym libracjami, z Ziemi widać w sumie około 59 procent jego powierzchni.
Z dawnych wierzeń
Plamy na Księżycu każda kultura widziała inaczej. W Polsce mówiono, że to pan Twardowski, czarnoksiężnik, który zaprzedał duszę diabłu, a ten porwał go do nieba. Twardowski zawisł w drodze na Księżycu i wciąż tam siedzi. W Azji widzi się tam zająca, który ubija ziele nieśmiertelności w moździerzu, a Anglicy mówią o człowieku z wiązką chrustu na plecach.