
Co to są spadające gwiazdy?
To nie gwiazdy, tylko meteory. Drobinki skał i pyłu, często mniejsze od ziarnka piasku, wpadają w atmosferę z ogromną prędkością i spalają się, zostawiając świecący ślad.
Najwięcej spadających gwiazd widać w czasie rojów meteorów, gdy Ziemia przechodzi przez pył pozostawiony przez kometę. Najsłynniejsze są sierpniowe Perseidy, z maksimum około 12 sierpnia. W ciemną noc widać ich wtedy kilkadziesiąt na godzinę.
Bardzo jasny meteor to bolid. Kawałek skały, który przetrwa lot i spadnie na ziemię, to meteoryt. W Polsce słynne są meteoryty z Pułtuska, z 1868 roku, i z rezerwatu Meteoryt Morasko pod Poznaniem.
Żeby oglądać meteory, nie potrzeba lunety. Wystarczy ciemne miejsce z dala od lamp, koc i pół godziny cierpliwości, aż oczy przyzwyczają się do ciemności.
Z dawnych wierzeń
Na wsi wierzono, że każdy człowiek ma swoją gwiazdę na niebie, a spadająca gwiazda oznacza, że ktoś właśnie umarł i jego dusza leci do nieba. Dlatego przy spadającej gwieździe mówiono krótką modlitwę za duszę zmarłego. Dzisiejszy zwyczaj pomyślenia życzenia jest młodszy. Perseidy nazywano łzami świętego Wawrzyńca, bo ich maksimum przypada w pobliżu jego święta, 10 sierpnia.