
Po co się pocimy?
Żeby się ochłodzić. Pot wydziela się na skórę i paruje, a parowanie zabiera z ciała ciepło. Dzięki temu w upale i przy wysiłku temperatura ciała nie rośnie niebezpiecznie.
Człowiek ma od dwóch do czterech milionów gruczołów potowych, więcej niż prawie każde inne zwierzę. W upale potrafi wypocić nawet kilka litrów na dobę. Dzięki temu nasi przodkowie mogli długo biegać w słońcu i polować.
Sam pot prawie nie pachnie. Zapach powstaje, gdy bakterie na skórze rozkładają pot z gruczołów pod pachami i w pachwinach.
Gdy powietrze jest bardzo wilgotne, pot paruje słabo i chłodzi gorzej. Dlatego duszny, parny upał męczy bardziej niż suchy.
Z dawnych wierzeń
W wielu kulturach pocenie się było sposobem na oczyszczenie ciała i duszy. Słowianie korzystali z łaźni parowych, które na Rusi zwano banią, a w łaźni mieszkał duch zwany bannikiem, którego trzeba było szanować. Indianie z Ameryki Północnej budują szałasy potów na obrzędy oczyszczenia, a Finowie uważają saunę za miejsce niemal święte, w którym dawniej rodziły się dzieci.