
Skąd się bierze czkawka?
Czkawka to mimowolny, nagły skurcz przepony, po którym po ułamku sekundy zamyka się głośnia, czyli wejście do krtani. To właśnie zamknięcie głośni daje charakterystyczne „hyk”.
Wywołać ją może szybkie jedzenie, gazowany napój, alkohol, nagła zmiana temperatury albo emocje. Zwykle mija sama po kilku minutach.
Domowe sposoby, jak wstrzymanie oddechu, picie wody małymi łykami czy przestraszenie kogoś, działają przez pobudzenie nerwów, które sterują przeponą. Badań, które potwierdzałyby skuteczność któregoś z nich, jest niewiele.
Czkawka trwająca dłużej niż dwie doby to powód, żeby pójść do lekarza, bo może mieć poważniejszą przyczynę.
Teoria, nie fakt
Badacze zastanawiają się, po co w ogóle mamy czkawkę. Jedna z hipotez mówi, że to pozostałość po przodkach oddychających skrzelami, inna, że pomaga niemowlętom pozbyć się powietrza z żołądka przy ssaniu. Żadna nie jest udowodniona.
Z dawnych wierzeń
Na wsi mówiono, że czkawka to znak, że ktoś nas wspomina albo obgaduje. Żeby się jej pozbyć, wymieniano po kolei imiona znajomych, a czkawka miała ustać przy tym, kto o nas myśli. Inne sposoby to wypicie wody z odwrotnej strony szklanki albo nagłe przestraszenie. Rekordzista, Amerykanin Charles Osborne, miał czkawkę bez przerwy przez 68 lat, od 1922 do 1990 roku.