
Dlaczego kora brzozy jest biała?
Bo zawiera dużo betuliny, białej substancji, która odbija światło. Biała kora chroni pień przed przegrzaniem w słońcu, zwłaszcza zimą, gdy słońce grzeje w dzień, a w nocy jest mróz i kora mogłaby pękać.
Betulina odstrasza też niektóre owady i grzyby, a kora jest wodoodporna. Dlatego z kory brzozowej robiono pojemniki, łodzie, buty i pisano na niej, na przykład w średniowiecznym Nowogrodzie.
Z kory brzozy wytapiano dziegieć, smołę do smarowania osi wozów, impregnowania skóry i leczenia skóry zwierząt. Już neandertalczycy używali smoły brzozowej jako kleju do mocowania kamiennych ostrzy.
Brzoza jest drzewem pionierskim. Jako jedna z pierwszych zarasta porzucone pola, pogorzeliska i nieużytki.
Z dawnych wierzeń
Brzoza była u Słowian drzewem kobiecym, związanym z wiosną i życiem. Na Zielone Świątki ozdabiano domy brzozowymi gałązkami, a przed obrazami w kościołach stawiano młode brzózki. Na cmentarzach sadzono brzozy, bo wierzono, że dusze zmarłych mieszkają w ich gałęziach. Z brzozowych witek wiązano miotły, a na wsi robi się je tak do dziś.