
Dzięcioł zielony
Picus viridis
Duży, zielony dzięcioł z czerwoną czapeczką, który więcej czasu spędza na ziemi niż na pniu. Żywi się głównie mrówkami, które wyciąga z mrowisk lepkim językiem. Rzadko bębni, za to głośno się śmieje.
Jak rozpoznać
- 30–36 cm, wielkości gołębia
- grzbiet oliwkowozielony, kuper żółty
- jaskrawoczerwony wierzch głowy i czarna maska wokół oka
- u samca czerwony wąs, u samicy czarny
- falisty lot i głośne kluji-kluji-kluji podobne do śmiechu
Gdzie żyje
Cała Polska. Skraje lasów liściastych, parki, sady, aleje starych drzew, ogrody z trawnikami i mrowiskami.
Kiedy go zobaczysz
Przez cały rok. Najgłośniejszy wczesną wiosną. Po ostrych zimach jest go mniej.
Ślady
Lejkowate dziury wykute w mrowiskach, zwłaszcza zimą w śniegu.
Gdy go spotkasz
Nie podchodź do gniazda i nie dotykaj piskląt. Obserwuj przez lornetkę, z daleka. Rannego ptaka przekaż do ośrodka rehabilitacji dzikich zwierząt lub zadzwoń do RDOŚ. Zostaw w ogrodzie trochę nieskoszonej trawy i nie niszcz mrowisk, bo to jego stołówka.
Ciekawostka
Język dzięcioła zielonego ma do 14 cm długości i wysuwa się nawet 10 cm poza dziób. W spoczynku owija się dookoła czaszki i sięga aż do jamy nosowej.