
Wrotycz balsamiczny
Tanacetum balsamita L. (syn. Chrysanthemum balsamita (L.) Baill.)
Nazwy ludowe: wrotycz bełżyna
Tradycyjne zastosowanie
Od średniowiecza uprawiany w ogrodach ziołowych; liście aromatyzowały piwo (zanim zastąpił je chmiel), ciasta i zupy, z suszonych liści parzono herbatę. W medycynie ludowej uważany za wspomagający trawienie, lekko przeczyszczający, stosowany przy dolegliwościach wątroby i woreczka żółciowego, a zewnętrznie jako maść na oparzenia i ukąszenia. Dziś w Europie prawie zapomniany, a w ziołolecznictwie uważany za przestarzały. Monografii EMA nie ma, badań klinicznych brak.
Jak wygląda
Bylina do 2 m. Liście duże, owalne, niepodzielone, ząbkowane, szarozielone, o silnym zapachu przypominającym miętę i balsam. Latem drobne, żółte, guzikowate koszyczki zebrane w luźne baldachogrona.
Zbiór
Zbiera się: liść.
Kiedy: czerwiec – sierpień.
Postać: napar, przyprawa, maść (dawniej).
Sobowtóry
- wrotycz pospolity – liście pierzaste, kwiaty żółte guziczkowate; trujący (tujon)
- złocień maruna (wrotycz maruna) – liście pierzastodzielne, koszyczki z białymi języczkami
Gdzie rośnie
Uprawia się go w ogrodach przy domach. Pachnie miętą i balsamem, a dziko w Polsce nie występuje.
Legendy i dawne wierzenia
W Ameryce kolonialnej liście wrotyczu balsamicznego wkładano do Biblii jako zakładkę i wąchano je w czasie długich kazań, żeby nie zasnąć. Stąd nazwa Bible leaf.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

