
Wilżyna ciernista
Ononis spinosa L.
Nazwy ludowe: wilżyna, babie zęby
Tradycyjne zastosowanie
Tradycyjnie (EMA/HMPC) do zwiększenia ilości moczu w celu przepłukania dróg moczowych, pomocniczo przy łagodnych dolegliwościach układu moczowego. Smak gorzkawy, nieco jak lukrecja.
Jak wygląda
Niski półkrzew (30–60 cm) suchych pastwisk, z łodygami zakończonymi ostrymi cierniami. Liście drobne, trójlistkowe, gruczołowato owłosione. Kwiaty motylkowe, różowe; korzeń długi, twardy, brązowy.
Zbiór
Zbiera się: korzeń.
Kiedy: wrzesień – październik.
Postać: napar, odwar.
Sobowtóry
- Wilżyna polna (O. arvensis): bez cierni lub z nielicznymi, łodyga owłosiona dookoła
Gdzie rośnie
Rośnie na suchych pastwiskach, murawach i miedzach. Ma kolce i różowe kwiaty motylkowe.
Legendy i dawne wierzenia
Łacińska nazwa Ononis może pochodzić od greckiego słowa osioł, bo osły chętnie ją jadły. Długie korzenie wilżyny zatrzymywały pługi, stąd angielska nazwa restharrow, czyli hamująca bronę.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.