Wejdź do lasu
Turówka wonna (żubrówka) (Hierochloe odorata), ilustracja
ilustracja AI
Zielnik

Turówka wonna

Hierochloe odorata (L.) P.Beauv.

Zioło
Zbiórmaj – lipiecSurowiecliścieLudowożubrówka

Nazwy ludowe: żubrówka, trawa żubrowa

Tradycyjne zastosowanie

Trawa o słodkim, siankowym zapachu, który pochodzi od kumaryny. Od wieków wkładano ją do skrzyń z bielizną i pod poduszki, a jej źdźbło nadaje smak polskiej wódce żubrówce. W Puszczy Białowieskiej podobno chętnie skubią ją żubry, stąd nazwa. Ludy północnej Europy i Ameryki palą ją jako kadzidło w obrzędach. Zawiera około pół procenta kumaryny w suchych liściach.

Jak wygląda

Niska trawa, 20–50 cm, tworząca luźne płaty dzięki długim podziemnym rozłogom. Liście płaskie, jasnozielone, od spodu błyszczące. Wiecha luźna, z błyszczącymi, złotobrązowymi kłoskami, kwitnie w maju i czerwcu. Roztarte liście pachną sianem i wanilią.

Zbiór

Zbiera się: liście.

Kiedy: maj – lipiec.

Postać: susz do aromatyzowania, nalewka.

Sobowtóry

Gdzie rośnie

Rośnie w wilgotnych lasach, na łąkach i brzegach wód, rzadko w całej Polsce. Najbardziej znana jest z Puszczy Białowieskiej.

Legendy i dawne wierzenia

Turówkę nazywa się żubrówką, bo jedzą ją żubry. Jedno źdźbło w butelce wódki daje słynny aromat. W północnej Europie turówkę wieszano na drzwiach kościołów w święta, a Indianie palili ją jak kadzidło.

Otwórz w Pracowni alchemikamieszanki, kalendarz zbioru, kociołek

Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.

Źródła