
Tamaryndowiec indyjski
Tamarindus indica L.
Nazwy ludowe: tamarynd, daktyl indyjski, imli
Tradycyjne zastosowanie
Kwaśny miąższ tamaryndowca to przyprawa i napój od Senegalu po Tajlandię: trafia do curry, chutneyów i sosu Worcestershire. [TRADYCJA] W medycynie arabskiej, ajurwedzie i w Afryce Zachodniej napój z miąższu podaje się jako łagodny środek przeczyszczający i chłodzący przy gorączce. Miąższ zawiera kwas winowy i sporo błonnika. Badań klinicznych jest mało.
Jak wygląda
Rozłożyste drzewo do 25 m. Liście pierzaste, z 10–20 parami drobnych listków, które na noc się składają. Kwiaty żółte z czerwonymi żyłkami. Strąki brązowe, aksamitne, lekko wygięte, z kruchą łupiną; w środku lepki, ciemny miąższ i lśniące nasiona.
Zbiór
Zbiera się: miąższ strąków.
Postać: miąższ (żywność), napój, odwar.
Sobowtóry
- karob – strąki ciemne, płaskie i słodkie, nie kwaśne
- tamaryndowiec aksamitny (Dialium) – małe, czarne, aksamitne strączki z Afryki i Tajlandii
Gdzie rośnie
Pochodzi z tropikalnej Afryki, ale od tysięcy lat rośnie w Indiach, które są dziś największym producentem.
Legendy i dawne wierzenia
Arabscy kupcy nazwali go tamr hindi, „daktylem indyjskim”, i stąd nazwa. W Indiach mówi się, że w cieniu tamaryndowca nie należy spać, bo mieszkają w nim duchy.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.