
Szparag lekarski
Asparagus officinalis L.
Nazwy ludowe: szparagi
Tradycyjne zastosowanie
Tradycyjnie korzeń jako środek moczopędny, w Niemczech do wspomagania przy stanach zapalnych dróg moczowych i zapobiegania kamicy. Zawiera asparaginę, argininę i saponiny steroidowe. Monografii EMA brak, dowodów klinicznych praktycznie nie ma.
Jak wygląda
Bylina uprawna, czasem zdziczała. Młode pędy to jadalne szparagi; starsze rozgałęziają się w wysoką, pierzastą „miotełkę” z igiełkowatych gałązek. Owoce – czerwone jagody. Pod ziemią gęste, mięsiste korzenie.
Zbiór
Zbiera się: korzeń z kłączem.
Kiedy: wrzesień – październik.
Postać: odwar.
Gdzie rośnie
Uprawia się go w ogrodach i na plantacjach. Dziko rośnie rzadko na piaskach.
Legendy i dawne wierzenia
Rzymski cesarz August miał mawiać: szybciej niż ugotować szparagi, czyli bardzo szybko. Grecy uważali szparagi za afrodyzjak.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.