
Szczaw zwyczajny
Rumex acetosa L.
Nazwy ludowe: szczaw
Tradycyjne zastosowanie
Brak monografii EMA. To przede wszystkim warzywo: młode liście z kwasem szczawiowym dają kwaśny smak zupom, sosom i sałatkom. W medycynie ludowej herbatkę ze szczawiu podawano przy dolegliwościach wątroby i nerek, a naparem płukano owrzodzoną jamę ustną i przemywano czyraki. Brak badań potwierdzających takie działanie.
Jak wygląda
Bylina łąk wysokości 30–100 cm. Liście odziomkowe na długich ogonkach, jajowato-podługowate, ze strzałkowatą nasadą o dwóch ostrych uszkach skierowanych w dół; górne siedzące, obejmujące łodygę. W maju i czerwcu wąskie wiechy drobnych, czerwonawych kwiatów. Owoce to trójgraniaste orzeszki z rdzawymi skrzydełkami.
Zbiór
Zbiera się: liść.
Kiedy: kwiecień – czerwiec.
Postać: kuchnia (zupa szczawiowa, sosy), napar, płukanka.
Sobowtóry
- Szczaw polny – mniejszy, o liściach z odstającymi uszkami; też kwaśny i jadalny w małych ilościach
- Młode liście innych roślin rozetowych – szczaw rozpoznasz po kwaśnym smaku i strzałkowatej nasadzie liścia z dwoma uszkami skierowanymi w dół; nie próbuj liści, których nie znasz
Gdzie rośnie
Rośnie na łąkach, pastwiskach i przydrożach. Liście są kwaśne.
Legendy i dawne wierzenia
W dawnej Polsce szczaw był pierwszą zieleniną po zimie, a zupę z niego gotowano na przednówku.
Informacje mają charakter edukacyjny i opisują tradycyjne stosowanie wg monografii EMA/HMPC (Europejskiej Agencji Leków i jej komitetu ds. leków roślinnych).Nie zastępują porady lekarza ani farmaceuty. Nigdy nie spożywaj rośliny, której nie rozpoznajesz na 100%.